یک قول هرساله است که این زمان ها بنشینم و چیزی برای آنچه گذشت و آنچه می آید، بنویسمراستش، اصلا حالش نبودیک هفته ای می شود که جمعیت هفت نفری خانه ی ما درگیر بیماری کرونا شده استبا خودم شروع شد و بعد به

در وضعیت کنونی که بسیاری از خاطرات خوشایند، رنگ عوض کرده و بر تیرگی، دامن کشانده اند.

حالتی اسف بار از زورقی که با سکوت سرشار، بادبان گسسته پدیدار است ...

،

حرف از ناامیدی و نِک و نال نیست.

تبلور این رخداد، آنجا وضوح بالا می گیرد که با خود فکر کنی :

ضمیرها ... هرچه ارزشمند تر، داس هایشان تیز تر !...

پ.ن: نهمین روز

مایاکوفسکی ، شاعر روسی می گوید : "خوشی را باید از چنگ روزهای آینده بیرون کشید "روی این یک خط کاملا واضح مانده ام. عادت دارم آینده ام را بدون هیچ غمی تصور کنم.قهرمانی هستم که هیچ مقصدی برایم بعید نیست.